|
Nazwa
Maszewo
Maszewo
(Massow) pojawiło się po raz pierwszy w źródłach pisanych w 1232 roku, w dokumencie
podpisanym przez proboszcza Bertrama z Maszewa.Według opinii archeologów najstarsze
ślady osadnictwa w Maszewie pochodzą z X wieku, na wzniesieniu nazywanym Górą
Zamkową.W 1274 roku po raz pierwszy Maszewo określono jako "oppidium",
ale magdeburskie prawa miejskie otrzymało w 1278 roku, z rąk biskupa kamieńskiego
Hermana von Glichen. Na początku XIII wieku dzierżawcami połowy Maszewa jako
lenna, był możny ród rycerski Maszów (von Massow). Później miasto wielokrotnie
przechodziło z rąk do rąk, między innymi książąt pomorskich, władców Brandenburgii,
oraz rodu Ebersteinów. Duże zniszczenia i straty przyniosła wojna 30-letnia,
(pożary, dżuma), co spowodowało upadek gospodarczy miasta. Pewne ożywienie inwestycyjne
nastąpiło tutaj dopiero pod koniec XIX wieku - drogi bite do Stargardu, Goleniowa
i Nowogardu. Na początku XX wieku uruchomiono linię kolejową do Goleniowa. W
trakcie II wojny światowej miasto uległo zniszczeniom w 30 procentach, wyzwolono
je 7 marca 1945 roku.
Co
warto zobaczyć?
Kościół
Parafialny PW. Matki Boskiej Częstochowskiej

Kościół
budowany od 4-tej ćwierci XIII, do połowy XV wieku. Jest budynkiem gotyckim,
formy średniowiecznej świątyni ukształtowane zostały w dwóch etapach budowlanych.
W pierwszym etapie, przypadającym na koniec XIII wieku rozpoczęto budowę kamiennej
wieży oraz korpusu. W drugim etapie w pierwszej połowie XV wieku nastąpiła przebudowa
korpusu nawowego oraz wybudowano prezbiterium i zakrystię. Na przełomie XVIII
i XIX wieku prowadzono liczne remonty kościoła. W kościele umieszczony jest
unikalny ołtarz.
Kaplica PW. Św. Jerzego obecnie Kościół Pomocniczy PW. Bł. Alberta Chmielewskiego
Istniejąca obecnie budowa ufundowana została w 1490 roku przez maszewską rodzinę
Weiher`ów. Zbudowana została na miejscu starszej, drewnianej kaplicy. Kaplica
przez cały okres dziejów funkcjonowała jako świątynia szpitalna, związana wpierw
z przytułkiem, a następnie szpitalem. Szpital, budynki gospodarcze, cmentarz,
ogród wraz z kaplicą były wielokrotni przebudowywane i funkcjonowały do 1945
roku, kiedy zostały zniszczone. Po szpitalu i cmentarzu nie pozostały żadne
ślady. Ocalały jedynie mury kaplicy oraz siedem starych lip zwanych Apostołami
i jeden dąb zwany Judaszem. Ruina kaplicy została odbudowana w latach 1981-1983.
Ratusz

Usytuowany
w zabudowie śródrynkowej, po północnej stronie kościoła, ustawiony prostopadle
do niego, z fasadą zwróconą w kierunku wschodnim. Istniejący obecnie budynek,
wzniesiony został w latach 1821-1827, według projektu mistrza Lawerent'za, na
miejscu starszej budowli, zapewne z okresu średniowiecza. Zniszczony w pierwszej
połowie XVII wieku, wkrótce potem odbudowany, w formie skromnej ceglanej budowli,
wspomnianej przez Bruggemann'a. Na początku XIX wieku, przebudowany, a wkrótce
potem rozebrany i wzniesiony od podstaw. W ciągu XIX wieku remontowany. Prowadzone
wówczas prace, polegały mi.n. na uporządkowaniu terenu wokół ratusza, wybrukowaniu
placu i jego oświetleniu, początkowo lampami gazowymi, a następnie elektrycznymi.
Zachowaną do dziś formę uzyskał ratusz w 1920 roku, kiedy został podwyższony
o kondygnację strychową. Po 1945 roku, w trakcie bieżących remontów, wymieniono
pokrycie dachu i tynki na elewacjach. Budynek założony na planie prostokąta,
podpiwniczony, parterowy, przykryty dachem mansardowym, z naczółkami w połaciach
szczytowych. W mansardzie trzy wystawki, z pomieszczeniami rozlokowanymi również
przy ścianach szczytowych. Opracowanie elewacji bardzo skromne, w postaci prostokątnych
otworów okiennych. Pierwotny wystrój zatarty nowymi tynkami.
Park
i pomnik poległych w I Wojnie Światowej

Park i
stojący tam pomnik, usytuowane są, na północ od dawnej siedziby domeny, po drugiej
stronie grobli, również na terenie półwyspu, otoczonego bagnami i wodą. Za półwyspem,
do którego prowadzi przedłużenie ulicy Słowackiego, na miejscu obecnego boiska,
stała siedziba bractwa Strzeleckiego, zbudowana w połowie XIX wieku, a zniszczona
w 1945 roku. Wcześniej, siedziba i plac strzelecki bractwa, istniejącego w Maszewie
od 1580 roku, znajdował się przed bramą Stargardzką. Po przeniesieniu się na
nowe miejsce i budowie nowego miejsca spotkań, członkowie bractwa, zagospodarowali
również teren półwyspu, zakładając tu plac ćwiczeń i park. W 1926 roku,
Rada Miejska Maszewa, zbudowała
na tym terenie pomnik poświęcony pamięci poległych w I wojnie światowej. Pomnik,
w formie ceglanej, nie zadaszonej budowli, założony został na planie prostokąta,
zakończonego od strony wschodniej półkoliście. W ścianie zachodniej umieszczono
wejście, a w jego sąsiedztwie, we wnętrzu, dwa, przykryte stropami aneksy, wsparte
na słupach. W murach, wzniesionych z kilku warstw dekoracyjnie układanej cegły,
umieszczono rzędy ażurowych, półkolistych arkadek, a od strony wschodniej motyw
miecza teutońskiego. Mury budowli zwieńczono pseudokrenelażem, a u podnóża wzniesiono
niski kamienny mur, powtarzający zarys pomnika. Modernistyczna forma pomnika,
reprezentuje modny w owych latach styl, występujący np. w klubie Jachtowym w Szczecinie
-Gocławiu. Po 1945 roku, pomnik stał przez długie lata zaniedbany i zarośnięty.
W 1993 roku, władze miejskie Maszewa, przy współudziale strony niemieckiej,
obiekt ten wyremontowały, umieszczając we wnętrzu dwie tablice, z jednakowym
tekstem, w języku niemieckim i polskim.
"Dla pokojowego współżycia / ku pamięci niemieckim i polskim ofiarom
z Wojen Światowych 1914-1918, 1939-1945 /, żyjącym ku przestrodze i pojednaniu
/ w 1926 roku w Maszewie zbudowany,/ w 1993 roku w Maszewie, w niemiecko-polskim
współdziałaniu restaurowany".
Obiekt ten proponuje się wpisać do rejestru zabytków.
Kaplica
pw. Św. Jerzego - Obecnie Kościół pomocniczy pw. Św. Alberta Chmielowskiego

Istniejąca
obecnie budowla ufundowana została w 1490 roku, przez maszewską rodzinę Weiher'ów.
Zbudowana została na miejscu starszej, drewnianej kaplicy, wspominanej w źródłach
już w 1303 roku, wówczas pw. św. Katarzyny. Kaplica, przez cały okres dziejów
funkcjonowała jako świątynia szpitalna, związana wpierw z przytułkiem, a następnie
szpitalem. Na miejscu przytułku, zniszczonego w 1731 roku, zbudowane zostało
nowe założenie szpitalne, zrealizowane, przez mistrza Damesa ze Stargardu, w 1735
roku. Oprócz kaplicy i budynku szpitalnego, wzniesionego w konstrukcji
ryglowej, znajdowały się tu budynki gospodarcze, ogród i cmentarz. Szpital
w ciągu XVIII i XIX wieku był wielokrotnie przebudowywany, a w 1840 roku, wzniesiony
od podstaw, również w konstrukcji ryglowej. W tym samym roku, odnawiano też
kościół. Całe założenie, łącznie z cmentarzem, funkcjonowało do 1945 roku, kiedy
zostało zniszczone. Ocalały jedynie mury kaplicy, wzniesione z kamieni granitowych
i cegły oraz osiem starych lip szerokolistnych zwanych "Apostołami"
i jeden dąb szypułkowy, zwany "Judaszem". Po szpitalu i cmentarzu
nie pozostały żadne ślady. Ruina kaplicy została odbudowana w latach 1981-1983,
i przeznaczona na kościół pomocniczy. Jest to niewielka, kamienno- ceglana,
otynkowana budowla, założona na planie prostokąta, zakończonego od strony wschodniej
pięciobocznie, o wnętrzu jednoprzestrzennym. Opięte przyporami elewacje,
podkreślają późnogotycki charakter budowli.
|